به گزارش ایرنا در تازه ترین نوع این تحریم ها، تحریم واردات بنزین ایران در دستور کار واشنگتن قرار گرفته که نتیجه و شکست آن پیشاپیش نه تنها از سوی مردم ایران، بلکه از سوی موسسات تحقیقاتی و محافل دانشگاهی کشورهای مختلف، کارشناسان امور ایران و نیز دولتمردان آینده نگر واشنگتن به وضوح قابل پیش بینی است.
"جان مولر" یک استاد علوم سیاسی دانشگاه روچستر، این تحریم ها را پرهزینه و از سوی کشورهای تحریم کننده دارای تبعاتی وحشتناک خوانده است.
به گفته وی در تحریم عراق – که البته از سوی شورای امنیت اعمال شد- ده‌ها هزار کودک عراقی بر اثر سوء تغذیه، نبود دارو و یا مواد غذایی جان باختند و مجموع تلفات مردم عراق از مجموع کشته های بمباران های اتمی آمریکا در هیروشیما و ناکازاکی به مراتب بیشتر بود.
تحریمی که با نفوذ آمریکا در شورای امنیت به ظاهر برای تسلیم یک دیکتاتور خونخوار، اما در واقع برای از بین بردن یک ملت اعمال شده بود.
یک تحقیق انستیتوی بین المللی اقتصاد نشان می دهد که از سال 1970 تاکنون فقط به میزان 13 درصد موفقیت آمیز بوده و به عبارت دیگر 87 درصد این تحریم ها با شکست روبرو شده است و این در حالی است که هزینه تحریم های یکجانبه آمریکا سالانه بین 15 تا 19 میلیارد دلار برآورد شده است.
با در نظر گرفتن اینکه بنابر گزارش مرکز خدمات کنگره – یک نهاد مستقل وابسته به کنگره آمریکا – از سال 1977 تا کنون 191 تحریم از سوی واشنگتن علیه کشورهای مختلف اعمال شده است و با محاسبه ضریب 87 درصدی شکست در این تحریم ها می توان به بعدی دیگر از این شکست دست یافت و آن این است که کمتر از 25 مورد تحریم های یکجانبه آمریکا موثر و موفق بوده است.
طرح بنزین ایران که با 412 رای موافق این کشور در برابر 14 رای مخالف در مجلس نمایندگان آمریکا به تصویب رسید و برای اعمال آن سنای آمریکا نیز باید آن موافقت کند تکرار تجربه تلخ تحریم بیش از سی ساله کشورمان است.
شکست این تحریم و نتیجه معکوس آن نه تنها برای مردم ایران، بلکه حتی برای دولتمردان واقع بین تر و آینده نگر واشنگتن نیز مثل روز روشن است. برای مثال "ران پل" عضو جمهوریخواه مجلس نمایندگان آمریکا با نگرانی می گوید: این تحریم موجب خواهد شد که مردم ایران آمریکا را مقصر کمبود عرضه هر کالایی بدانند " و مهمتر از آن ، تحریم بنزین عاملی است که می تواند مردم ایران را علیه آمریکا متحد سازد.
عصر تحریم های یکجانبه – حداقل درباره کشورمان- سپری شده است. مهمترین تحریم علیه ایران را می توان تحریم نفتی دوران نخست وزیری مصدق ذکر کرد که این تحریم نه تنها موثر نیفتاد بلکه تنها در سالی که رزم‌ناوهای انگلیسی در آبهای ایران پهلو گرفتند و صادرات نفت ایران قطع شد، تنها سالی بود که موازنه تجاری در کشورمان به وجود آمد.
در تحریم بیش از 30 ساله ایران نیز نتیجه جز روی آوردن به نوآوری، ابتکارها، و خوداتکایی در عرصه های اقتصادی و کشاورزی و مهمتر از همه پرورش نیروی انسانی چیزی نبوده است و غرب از خوداتکایی هرچه بیشتر و استقلال کشورمان واهمه دارد.
طرح تحریم بنزین ایران – که به احتمال بسیار به تصویب سنای آمریکا نیز خواهد رسید- حتی به اعتراف بسیاری از محافل دانشگاهی، کارشناسان امور ایران ، موسسات تحقیقاتی و نیز بسیاری از دولتمردان جهان غرب با شکست روبرو خواهد شد.
واشنگتن علاوه بر استقلال و خود اتکایی بیشتر ایران می بایستی از تبسم و طعنه مردم جهان نگران باشد.