جناب آقای سید حسن خمینی، چند روز قبل، متنی را در پاسخ به نوشتهی غیرمنصفانه شما به ریاست صداوسیما، نوشته بودم که همان محتوا را با انشایی سلیستر و قلمی تواناتر، از قول آقای شریعتمداری در کیهان خواندم و از آنجا که درج پاسخ شما را بر خود "واجب کفایی" دانسته و داستان را همان داستانِ "در خانه اگر کس است، یک حرف بس است"، می دانم، نوشتههای خویش را کان لم یکن تلقی کرده و با اجازه از محضر بزرگترهای عرصهی قلم، تنها نکتهی باقی مانده اما مهم را، به محضر شریف جنابعالی گوشزد می کنم:
شاید جناب حجت الاسلام والمسلمین سیدحسن خمینی، نوه گرامی حضرت امام(ره) از این یادداشت آزرده خاطر شود و نگارنده نیز اگر پای امام راحل(ره) و جفا به ساحت مقدس، انقلابی و فقهی و عرفانی آن بزرگوار در میان نبود، ترجیح می داد هرگز قلمی بر کاغذ نراند که نوه امام(ره) را برنجاند، اما، به یقین جناب سیدحسن خمینی هم تصدیق می فرمایند، شخصیت ارزشمند ایشان مرهون نسبتی است که با امام راحل(ره) دارند، بنابراین دفاع از ساحت ملکوتی آن مراد به حق پیوسته را می توان و باید، به منزله دفاع از شخصیت نوه ایشان نیز تلقی کرد. چرا که، اگر از شخصیت جناب آقای سیدحسن خمینی، رابطه نسبی وی با حضرت امام(ره) حذف شود، ایشان نیز یک شخص معمولی در میان سایر افراد عادی و معمولی جامعه خواهند بود.
اگرچه پیر و مرادمان امام راحل(ره) به ما آموخت تا در گفتن حق و دفاع از نظام و انقلاب، ملاحظه هیچ شخص و گروهی را نکنیم و در سیره ایشان نیز برخورد قاطع و تلخ با منسوبان و نزدیکان - به دلیل فاصله گرفتن از انقلاب و همسویی با اصحاب فتنه – یک اصل مسلم و انکارنشدنی است؛ اما حرمت همان امام فرزانه(ره) نیز دست و قلم را میلرزاند تا در نقد کسی بنویسد که عنوانی از نام بلندآوازه خمینی(ره) را به همراه دارد.
١- سالهای اوایل انقلاب بود . رادیو سخنرانی یکی از رؤسای جمهور ( بین بنی صدر و هاشمی رفسنجانی شک دارم )را پخش می کرد که می گفت : روزی شاه به بازدید از زندانیان سیاسی می رود . به سلول آیت الله سید محمود طالقانی که می رسد رو می کند به او و می گوید : من حاضرم به یک شرط ، دستور آزادی تو را بدهم و آن شرط این است که دیگر آیات توده ای قرآن را نخوانی و تفسیر نکنی ! و منظورش هم از آیات توده ای ، آیاتی بوده است که در آن به قیام و انقلاب علیه ظلم و جور و طاغوت و حمایت از مستضعفان و محرومان و ... اشاره داشته است که به زعم وی آموزه های حزب توده بوده اند !
منوي اصلي
نوشته بودم که همان محتوا را با انشایی سلیستر و قلمی تواناتر، از قول آقای شریعتمداری در کیهان خواندم و از آنجا که درج پاسخ شما را بر خود "واجب کفایی" دانسته و داستان را همان داستانِ "در خانه اگر کس است، یک حرف بس است"، می دانم، نوشتههای خویش را کان لم یکن تلقی کرده و با اجازه از محضر بزرگترهای عرصهی قلم، تنها نکتهی باقی مانده اما مهم را، به محضر شریف جنابعالی گوشزد می کنم:
نويسنده: 
