نقش ایران و ایرانیان در واقعه ظهور حضرت موعود (عج)
اسماعیل شفیعی سروستانی* واقعه بزرگ و شریف ظهور که مقصد و مقصود جمله
انبیاء، اولیاء و به ویژه نقشه‌هایی حضرت خداوندی را محقق می‌سازد، در
گرو مقدماتی است که از یک هزار و اندی سال فراهم می‌آید.



صدای شیعه : اسماعیل شفیعی سروستانی مدیرمسئول ماهنامه موعود یادداشتی با
موضوع «نقش ایران و ایرانیان در واقعه ظهور حضرت موعود (عج)» در اختیار
ایرنا قرار داد، که به شرح زیر است:
اسلام، میان دو امپراتوری پر قدرت متولد شد. ایران ساسانی که وسعتی از
دریای مدیترانه تا مرزهای چین و از ارمنستان تا یمن داشت و رومیان.
شرایط سیاسی ـ اجتماعی آشفته عصر ساسانی، نظام طبقاتی حاکم بر این عصر،
تحریف آموزه‌های دین زردشت و تباهی دستگاه مذهبی موبدان، از هر سو ایران
عصر ساسانی را مستعد تحولی بزرگ ساخته بود.
نامه پیامبر اکرم (ص) سرآغاز ماجرا بود. نامه توسط پیک مخصوص (عبدالله بن
خدافه سهمی قریشی) به دربار خسرو پرویز متکبر رسید.
"از محمد(ص)، فرستاده خدا به بزرگ زمامداران
درود به آن کسی که حقیقت را بجوید و هدایت را پیرو باشد و به خداوند و
رسولش ایمان آورد و گواهی دهد که محمد بنده و فرستاده اوست. من تو را به
سوی خدا می‌خوانم. فرستاده خداوند بر همگان هستم تا آنان را بیم دهم و
حجت را بر کافران تمام کنم، اسلام بیاور تا در امان باشی و اگر از اسلام
روی‌گردان شدی، گناه مردم مجوس بر گردن توست."
خطاب پیامبر بسیار زیبا بود، ایرانیان را به اکرام یاد کرده بود و آنان
را چون مستضعفانی مستحق رهایی خوانده بودند، چنان‌که اشاره فرمودند: "اگر
از اسلام روی‌گردان شوی، گناه مردم مجوس بر گردن توست." مخاطب امام مردم
نیست. بلکه متوجه خسرو پرویز عیاشی بود که در حرم‌سرای خود سه هزار کنیز
داشت.
بقیه در ادامه مطلب