حسین قدیانی

در عالم، اسراری هست که جز به بهای «خون دل» فاش نمی‌شود؛... راستی! چه گفتی مولای ما در حرم امام به امام. کاش ما را به سینه پر از سکینه‌ات راهی بود. آه که صد سینه سخن برده بودی نزد روح‌الله. 20 سال است که بعد از خمینی بار رهبری این انقلاب بر دوش شماست. این 20 سال برای ما مثل یک چشم بر هم زدن گذشت و برای شما ‌ای مولای ما، 20 سال طول کشید و این سرگذشت چه سخت گذشت. الا یا ایها‌الساقی که هر دو دستت مست حسین بود، تحمل سختی‌های عشق را چه خوب به مولای جانباز ما داده‌ای. این صبر و این بصیرت مولای ما مدیون عنایت دو دست بریده توست. دعای مادرت «ام‌البنین» بدرقه راه انقلاب ماست: «یا لیت شعری اکما اخبروا، بان عباسا قطیع الیمین. » در «ناحیه علقمه» ما هر روز باید «زیارت عباس» بخوانیم: «السلام‌علیک ایها العبد الصالح. » این شکرانه پیروزی ماست. ما ممنون توایم اباالفضل. بوسه می‌زنیم بر دستان بریده‌ات. آستانه انقلاب ما در دستان بریده توست. در برابر لب‌های تشنه‌ات، گلوی خشکیده‌ات، سر تعظیم فرو می‌آوریم. «کل یوم تاسوعا»، «کل ارض خیمهًْ‌العباس»، «کل نهر علقمه». بریده باد زبانی که نخواند «سقای دشت کربلا اباالفضل». «اربعین» نزدیک است؛ ای حضرت مهتاب، در این شب تنگ و تاریک فتنه از نور بصیرتت به صورت ما هم عنایتی کن. آخر‌ ای ماه، تو تنها قمر بنی‌هاشم نیستی. تو ماه بنی‌آدمی. سقای دشت کربلا، انقلاب ما بیمه دستان بریده توست.

بقیه در ادامه مطلب